Moje rodzinne mieszkanie znajdowało się na IV piętrze w kamienicy w centrum miasta. Dom był wykańczany już po wybuchu II Wojny Światowej, dla pracowników (myślę, że nadzoru) fabryki cukrów w pobliskiej miejscowości.  Kamienica po sąsiedzku była bardzo do naszej podobna, może miała nieco wyższy standard. I wyższy próg z poziomu chodnika. Tam, gdzie ja mieszkałam, ściany klatki schodowej zdobiły kamienio -podobne płyty, a zaraz na prawo, po wejściu z ulicy były drzwi do wózkowni. Potem kilka schodów i wahadłowe, przeszklone drzwi. Za nimi dalsza część klatki schodowej – na wprost zejście po schodkach do drzwi na podwórko i do drzwi piwnicznych, na prawo dwa mieszkania, na lewo – wbudowane w ścianę skrzynki na listy i jeszcze jedno mieszkanie. Dalsze mieszkanie z tych po prawej stronie było z założenia dozorcówką – okrągłe okienko z niego wychodziło na podest prowadzący na schody i do windy.

Kabina windy w dawnych czasach była wykonana z ciemnego drewna, a wewnętrzne drzwi trzeba było podczas jazdy przytrzymywać nogą, bo inaczej się otwierały i można było utknąć między piętrami. Zewnętrzne drzwi z dużą łatwością trzaskały, co było powodem utarczek z sąsiadami z parteru, a nawet interwencji  (w mojej sprawie) pani dozorczyni u mojej Mamy. Miło było patrzeć, jak Mama ustawia ją do pionu Winda miała jeszcze jedną przerażającą właściwość – a mianowicie, można było zjechać nią do piwnicy :] W piwnicy okropnie pachniało, było ciemno, na dodatek winda czasem nie chciała wyjechać od razu do góry. Było to o tyle kłopotliwe, że trudno było potem z piwnicy wyjść, jeśli się nie miało klucza od drzwi

Na każdym piętrze były tylko dwa mieszkania, do naszego wchodziło się na prawo z windy. Przed wojną kawalerki – a nią było nasze lokum – miały 48 m2 i wiele udogodnień. Na lewo od drzwi od razu wchodziło się do kuchni, a z niej na balkon. Balkon skrywał też tajemnicę – otwór zsypu. Zsyp, utrzymywany w czystości i służący tylko 4 mieszkaniom w pionie, nie pachniał odrażająco i zdejmował z nas obowiązek wynoszenia śmieci.

Vis a vis drzwi wejściowych, zaopatrzonych od zewnątrz w mosiężną gałkę, były małe drzwiczki liczników prądu i gazu a obok – spiżarka, tzw. „jedzeniowa”. Prawdopodobnie w założeniu miało się tam stawiać lodówkę, było nawet gniazdko. My mieliśmy po prostu półki ze słoikami. Na prawo od spiżarki – łazienka, w kształcie litery L, wyłożona białymi kafelkami. Nie pamiętam już bidetu, ale za to mieliśmy spluwaczkę, spłukiwaną wodą, dużą umywalkę z porcelanowymi mydelniczkami na wyposażeniu, porcelanowy pojemnik na papier toaletowy przy muszli i naprawdę dużą wannę – nie wiem z czego, bardziej z ceramiki niż metalu. Nad wanną pamiętam też piecyk gazowy do ogrzewania wody, nieużywany już za moich czasów, ciepłą wodę zawdzięczaliśmy panu palaczowi z kotłowni w piwnicy, a wiele lat później – elektrociepłowni.

Po minięciu  łazienki przedpokój ciągnął się dalej (na prawo od wejścia), pojawiały się drzwi. Za nimi na prawo – tzw. „zabawki” – wnęka, w której bardzo dawno temu miała swoje łóżko moja prababcia, a potem stał telewizor, no a na koniec Siorka i ja miałyśmy zabawki. Z wnęki – drzwi do drugiej spiżarki, tym razem takiej na rupiecie.

W końcu, wejście do pokoju. Tuż przy drzwiach na ścianie – mały przycisk, działający jeszcze za naszych dziecinnych lat. Włączało się nim dzwonek wzywający służącą Były jeszcze dwa takie guziki – jeden na ścianie przy oknie, drugi we wnęce, gdzie stało łóżko rodziców. Wielkie okno pozwalało podziwiać pojazdy na jednej z najbardziej ruchliwych ulic miasta, czubki topól i kamienice na przeciwko. Niestety, nie było sposobu, żeby – przy nieustającym hałasie i spalinach – otwierać to okno. Całe mieszkanie wietrzyliśmy tylko przez kuchenny balkon.

Choć we czwórkę mieszkaliśmy w jednym pokoju tyle lat (wyprowadziłam się do Babci pod koniec studiów), jakoś potrafiłyśmy się z Siostrą uczyć, bawić i odpoczywać. Szkoda, że nie mogę tego tego miejsca pokazać Miśkowi.

A skoro już o zdrowiu – na początku czerwca idę na tomografię komputera, bo dolegliwości rwy kulszowej, choć podostre, ale są. Małż jest zarejestrowany do dermatologa, laryngologa i alergologa. A Mi – Mi ma katar

I słusznie dodała – jeśli chcemy się poświęcać dla innych, to musimy najpierw zadbać o siebie

• Misio: Co będzie na obiad?
• Ja: Jak to na obiad?
• M: Aaaaa, to kolacja – to co będzie na kolację?
• J: Serek, bułka, owoce i herbatka.
• M: Eeee, ja bym zjadł normalne danie?…
• J: ????? A co to jest „normalne danie”?
• M: No, naleśniiiiczki, racuuuuszki, kluseeeeeczki, żupki…..

Nie do końca rozumiem to, nieco egotyczne wzburzenie pana, takie to trochę galicyjskie, wielce szanowny panie Czyżby chodziło o bezalkoholowy napój z bąbelkami?

Ciekawe, prawda? It’s a mistery – ta – da – da – daaaaaaa!

Odpowiedź:

Drużyna piłkarska

Moja rozmówczyni słucha z wyrozumiałością, po czym wzdycha i konkluduje: „No cóż, dla mnie najważniejszy jest sam ślub, to, co między Ukochanym a mną – nie takie drobiazgi. W końcu umalować mogę się sama…”

Czuję się malutka. Przez chwilę