Kiedy się ustabilizujemy?

Dziwiły mnie listy młodych mam, wkurzonych na słodko - landrynkową wizję wczesnego macierzyństwa. Mówiły, że różowiutki pyzaty aniołek, wiecznie uśmiechnięty i trzymany w ramionach przez równie anielską i zadbaną mamę - to bajka. Teraz wiem, ile miały racji! Mi ma już ponad 2 miesiące, a ja zamiast coraz mniej, to coraz bardziej czuję się niekompetentna. Nie mogę z niczym zdążyć, ginę w stosach spraw i rzeczy, a dzisiaj do kościoła ubrałam bluzkę tył do przodu. Mi wciąż chyba nie zdrowy, ja mam za mało mleka, a dokarmianie go to nie tylko smak porażki, świadomość, że gdybym nie żyła w miejscu na świecie, gdzie są sztuczne mleczka, dzieciak by mi zmarniał. To również pytanie o inne wymiary naszego życia. Jest też niepotrzebna złość na - nierozumne w końcu - stworzenie kocie, któremu czasem łepek bym urwała, kiedy włazi gdzieś gdzie nie trzeba, a ja nie mogę nic z tym zrobić. Brakuje mi celebracji niedzieli, normalnych obiadów z ziemniakami i sałatą i czystych okien.
Tak bardzo bym chciała sprawdzić się jako Mama i Żona!