Mały z gatunku naręcznych -

- ten opis dobrze pasuje do Misia. Śpi w naszym łóżku, żeby nie trzeba było się zrywać do karmienia - zostało tak po ciężkim czasie tuż po porodzie. Dzień spędza przeważnie cały ze mną, kiedy przyśnie po karmieniu, to tak zostaje - czasem przełożę go tylko na kanapę obok siebie. Skutek takiej "przeprowadzki" jest zwykle mizerny, bo przy pierwszym przebudzeniu uderza w płacz. A jakże - próbowałam go lekko przetrzymać - tak samo jak wówczas, gdy buczy położony do łóżeczka. Ale kiedy robi się fioletowy a na powiekach występują mu żyłki - to mi się odechciewa.

Jakoś mam przekonanie, że jest jeszcze na tyle mały, że ma prawo bezkarnie być jak najczęściej przytulany, miziany, zagadywany i pieszczony. Może około trzeciego miesiąca zdecyduję się na ćwiczenia w spaniu we własnym łóżeczku? Zgodnie z metodą pozostawiania dziecka samego coraz dłużej mimo płaczu :-] Nie wiem sama, jak będzie najlepiej. Może Mamy mi poradzą???