blog

Chciałam oddać swoja suknię ślubną dziewczynie, której nie stać na kupno. Zadzwoniłam więc do Caritasu. I dowiedziałam się, że ONI się TAKIMI sprawami nie zajmują. To kto się zajmuje? Aż się nie chce chcieć...

in plus i in minus, oczywiście. Kiedy mialam może z pięć lat, wakacje spędzałam u Babci. Składali jej wizyty znajomi, starsze osoby, jak ona. Jednego pana szczególnie z kuzynem nie lubiliśmy - nie wiem już dziś, dlaczego. W każdym razie, kiedy pewnego pięknego wieczoru towarzystwo cieszyło się rozmową w ogrodzie, stanęłam przed nim i powiedziałam: "O tej porze wszyscy porządni ludzie są już u siebie w domu!".
Ale potrafiłam też być miła. Kiedy Babcia zabrała mnie do znajomej na imieninki, skomplementowałam: "Robi pani pyyyszną herbatkę. Czy mogę prosić jeszcze?"

może i było w nich mało towaru, ale przyznać trzeba, że niektóre miały czarujący wystrój. Przypominają mi się na przykład sklepy rybne, z wymurowanym basenikiem na żywe ryby, często przyozdobione tematycznymi, morskimi mozaikami. Albo absolutny unikat - sklep z warzywami i owocami, z witryną, po szybie której spływała bez ustanku woda. Dzięki temu wnętrze miało odpowiednią temperaturę i wilgotność, niezależnie od pory roku.